خوب حالا بیاید یه نگاه نزدیکتری بندازیم به فایل AndroidManifest، باید بگم که خیلی فایله حیاتی ایه
چرا که اطلاعات برنامه ی شما رو در اختیار سیستم اندروید قرار می ده
پس خیلی مهمه که همه چیز رو اینجا به درستی نصب کنید. خوب من همین الان یه پروژه ی خالی درست کردم و هنوز هیچ کاری روش انجام ندادم.
حالا دوبار روی فایل manifest کلیک می کنم تا باز بشه.
یکی از چیزایی که درباره نحوه ی نصبش تو ایکلیپس مهمه اینه که شما یا می تونید از این ویرایشگر بصری برای تنظیم همه چیز استفاده کنید
که برای کسانی که تازه کارن خیلی مفیده، یا اینکه می تونید مستقیما فایل xml رو ویرایش کنید.
حالا شما متوجه می شید که این فایل xml، چقدر ساده تر از اون ویرایشگرهای بصری با هزاران گزینه به نظر می رسه‪.‬
خوب به طور کلی، وقتی که کار دستتون بیاد، بیشتر مردم مستقیما توی manifest‪.‬xml کار می کنن که فقط کد xml رو ویرایش می کننن.
حالا یه چیزی درباره ابزار توسعه اندروید بهتون بگم، اونم این که همه چیزا خیلی خوبن، ولی در بعضی جاها چیزها اونطوری که انتظار می ره خوب نیستن.
چیزایی مثل پیشنهاد دهنده کد، در خیلی از قسمت ها بد کار می کنه، مخصوصا وقتی با xml سرو کار داریم.
در این جور موارد، اگه به این ویرایشگرهای بصری بریم می تونه مفیدتر باشه. خوب پس بیاید قدم به قدم پیش بریم.
خوب در manifest می بیینیم که ما package رو معرفی و نامگذاری کردیم، و این کارو زمانی که پروژه رو می ساختیم انجام دادیم
اینجا کد نسخه (version) رو داریم که در واقع کد نسخه ی داخلیه، و یه رشته داریم که به عنوان شماره نسخه ی برنامه به کاربر نشون داده می شه.
اگه یه کم بیایم پایین، مورد دیگه ای که از این صفحه بعدا ازش استفاده خواهیم کرد اینه که،
اینجا جاییکه در واقع ما از برنامه خروجی می گیریم و فایل apk رو امضا می کنیم که بعدا برای عرضه به بازار ازش استفاده می کنیم.
میریم به برچسب application، همه اینها با بخش هایی از نمای xml متناظره.
خوب manifest برگه(تب) اولیه، application اینجاست. و ما هم چنین می تونیم ببینیم که از می نیمم نسخه ی SDK برابر ۱۰ استفاده می کنه.
دوباره می گم، ما در این دوره فقط با جینجربرد کار داریم، ولی می خواستم یادآوری تون کنم که،
وقتی واقعا دارید برنامه می سازید، باید نسخه ی SDK رو پایین ترین حد امکان در نظر بگیرید.
خوب می ریم به application، و اینجا یه عالمه چیزای مختلف داریم، اینجا برچسب(label) برناممون رو داریم،
و این همون چیزیه که در اجرا کننده ی دستگاه اندروید، برای برنامه شما نمایش داده می شه،
اگه می خواید از یک زمینه(theme) خاص استفاده کنید که در فیلم بعدی بهش می پردازیم، اینجا تعیین می کنیم که چه آیکونی رو برای برناممون می خوایم استفاده کنیم.
و همه برنامه ها به صورت پیش فرض، حاوی یک آیکون برای استفاده هستن، و بدیهیه که شما وقتی می خواید برنامه ای بسازید، آیکون دلخواهتون رو طراحی می کنید.
ما همه این گزینه ها رو می تونیم تغییر بدیم، که من الان به همه این ویژگی ها نمی پردازم، اما اینجا مفیده،
چون مثلا تو قسمت اجازه ها، اگه اینجا کلیک کنم، یه منوی کشویی تروتمیز از همه گزینه ها داریم،
پیشنهاد دهنده ی کد در قسمت xml، همیشه اونطور که باید و شاید کار نمی کنه، به همین خاطر من معمولا بین ویرایشگر بصری و xml در حال حرکت هستم و ترکیبی از هردو رو استفاده می کنم.
حالا می بینید که قسمت ‪"‬Application Nodes‪"‬ جاییه که فعالیت هامون (activity) قرار دارن، هر فعالیتی در برناممون باید در xml تعریف بشه.
خوب اینجا می تونیم فعالیت (activity) اصلی برنامه رو ببنیم که وقتی برنامه باز می شه اجرا می شه.
اگه بخوایم یه فعالیت دیگه به برنامه مون اضافه کنیم که قاعدتا این کارو انجام می‌دیم، باید اون فعالیت‌های جدید رو هم توی فایل manifest تعریف کنیم.
خوب اگه پیش بریم، یه بخش اجازه داریم، در این بخش ما تعیین می کنیم که برای اینکه برناممون کار ک،نه باید از کاربر چه اجازه هایی گرفته بشه
این همون چیزیه که کاربران وقتی می خوان نرم افزار شما رو نصب کنن می بینن
کاربران مطلع می شن که برای نصب برنامه، اجازه استفاده از چه بخش هایی از گوشی شون رو به برنامه می دن.
ابزار (instrumentation) که توی این دوره آموزشی بهش نمی پردازیم، اما به طور کلی،
یه فایل ساده است با یه عالمه گزینه های ترسناک و زیاد که باید با هرکدوم آشنا بشید.
من شخصا راحتترم که تمام کارای برنامه نویسی اندروید رو تو محیط xml انجام بدم و توی این دوره آموزشی هم اغلب از همین روش استفاده می کنیم
دوباره می گم که manifest فقط یه فایله که برای سیستم اندروید تعریف می کنه، ویژگی های برنامه شما چیه، چه اجازه هایی باید از کاربر گرفته بشه
و چیزهایی از این قبیل. پس اگه خیلی ساده بگم، این فایل توصیف گر برنامه ی شماست
AndroidApp.blog.ir