Translator: Nima Pourreza Reviewer: soheila Jafari
شما در روز حدود ۱۷,۰۰۰ بار نفس می‌کشید.
شما به ندرت به نفس کشیدن فکر می‌کنید،
اما در پشت صحنه، کوشش هماهنگ بزرگی در حال وقوع است.
ارگان های حیاتی شما،
شکم،
مغز،
استخوان‌ها،
شش‌ها،
خون،
و قلبتان
برای بقای شما
با تحویل دادن اکسیژن به بافت‌های بدنتان، با یکدیگر کار می‌کنند.
بیشتر سلول‌هایمان به اکسیژن نیازمندند
زیرا اکسیژن یکی از عناصر کلیدی در تولید انرژی سلول هاست.
در نتیجه این واکنش اکسیژن، مولکولی بنام ATP تولید می‌شود،
که سلول‌های ما از این مولکول برای راه اندازی اکثر فعالیت‌هایشان استفاده می‌کند.
اما رساندن اکسیژن به سرتاسر بدن‌مان عملی بسیار دشوار است.
گاز اکسیژن با پخش شدن در اطراف سلول‌ وارد آن می‌شود.
و این عمل جذب اکسیژن، تنها در فواصل نزدیک موثر عمل می‌کند.
پس برای رسیدن اکسیژن به سلول‌هایمان در سراسر بدن‌مان،
به یک شبکه حمل‌ونقل نیاز است.
اینجا جایی است که ۲۰ هزار میلیارد گلبول قرمز خون وارد عمل می‌شوند.
که هر کدام حدود ۲۷۰ میلیون مولکول هموگلوبین اکسیژن‌دار دارد.
این هموگلوبین‌ها باعث رنگ قرمز مایل به زرد خون می‌شوند.
برای ساخت این سلول ها، بدن از مواد اولیه استفاده می‌کند
که از غذایی که می‌خوریم بدست می‌آید.
پس به نحوی می‌توان گفت، سفر اکسیژن در بدن
از شکمتان آغاز می‌شود.
اینجا تصویر شگفت‌انگیزی از هضم مکانیکی و شیمیایی است،
غذا به ذرات ریز سازنده‌اش شکسته می‌شود،
همچون آهن که سازنده هموگلوبین هاست.
آهن از طریق مجموعه قلب و رگ‌ها
به بافت های خون‌ساز تحویل داده می‌شود.
این بافت‌ها محل به‌وجود آمدن گلبول قرمز هستند،
آنها را میتوان در حفره‌های مغز استخوان پیدا کرد.
کلیه ها میزان گلبول قرمز بدن را
با ترشح اریتروپوئیتین، تنظیم نگه می‌دارند؛
هورمونی که باعث افزایش تولید گلبول قرمز در مغز استخوان‌ها می‌گردد .
بدن‌ما حدود ۲.۵ میلیون گلبول قرمز در ثانیه تولید می‌کند،
عددی برابر با کل جمعیت پاریس،
بنابراین اکسیژن موجود در شش‌ها، وسیله نقلیه کافی خواهند داشت.
اما قبل از این که اکسیژن به شش‌ها برسد،
باید مغز دست به کار شود.
ساقه مغز، عمل نفس کشیدن را
با فرستادن پیامی در طول سیستم عصبی
به ماهیچه‌های دیافراگم و دنده‌ها آغاز می‌کند.
این باعث انقباض آن‌ها
و سپس باعث افزایش حجم آن در درون قفسه سینه می‌شود،
به این طریق شش‌ها میتوانند بزرگ شوند.
این انبساط شش‌ها باعث کاهش فشار داخل‌ آن می‌شود،
که هوا را به داخل شش‌ها می‌کشد.
می‌شود شش‌ها را همانند دو بادکنک بزرگ درنظر گرفت،
اما در عمل آن‌ها بسیار پیچیده‌تر هستند.
دلیلش اینه :
گلبول‌های قرمز درون رگ‌ شش‌های شما
فقط مولکول های اکسیژن بسیار نزدیک را جذب می‌کنند.
اگر شش‌های ما همانند دو بادکنک می‌بودند،
هوا در سطح زیرین شش‌ها تماس مستقیمی نداشت
تا بتواند از آن جذب شود.
خوشبختانه، معماری شش‌های ما تضمین می‌کند که کمترین مقدار اکسیژن به‌هدر می‌رود.
داخل آن به صدها میلیون
طرح‌های بالون مانند کوچکی بنام کیسه هوایی تقسیم شده است
که بطور چشمگیری سطح تماس را
در حدود صد متر مربع افزایش می‌دهد.
دیواره کیسه‌های هوایی از سلول‌های نازک پهنی ساخته شده است
که با مویرگ‌ها احاطه شده است.
دیواره کیسه هوایی و مویرگ‌ها با یکدیگر غشای دو سلولی ضخیمی ایجاد می‌کند
که اکسیژن و خون در آن به اندازی کافی برای انتشار یافتن به یکدیگر نزدیک اند.
این گلبول های قرمز پرشده از اکسیژن
از شش‌ها به شبکه قلبی و عروقی منتقل ‌می‌شود،
که شبکه ایی عظیم از مجموعه رگ‌هاست که به هر نقطه از بدن کشیده شده است.
اگر ما تمامی این رگ‌ها را پشت سرهم قرار دهیم،
رگ‌ها به‌دور زمین چندین بار خواهند چرخید.
حرکت این گلبول‌های قرمز در این شبکه وسیع
به یک پمپ بسیار قوی نیازمند است،
و این جایی است که قلبتان وارد عمل می‌شود.
قلب انسان بطور متوسط حدود ۱۰۰,۰۰۰ بار در روز می‌زند
و این نیروگاهی است که در نهایت اکسیژن را به هرجایی که نیاز است می‌رساند
و تمام کننده تلاش تیمی بدن است.
به این فکر کنید که این سیستم کاملاً پیچیده برای
تحویل دادن مولکول‌های کوچک اکسیژن ساخته شده است.
اگر فقط یک قسمت دچارنقصی شود، ما خواهیم مرد.
نفس بکش.
شکم، مغز، استخوان‌ها، شش ها، خون و قلبتان
به عملیاتی شگفت انگیزی از هماهنگی جمعی که باعث زنده ماندن شما می‌شود، ادامه می‌دهند.
پس، نفست رو بیرون بده.