المبحث الثالث
الإثنين, أفريل 30, 2012
12:13 ب.ظ
آنچه گذشت متن جدل بود، ولی در اجرای جدل و اسکات و افحام خصم نیازمند به حواشی و ابزارهای کمکی داریم که ما را در این راه موفق سازد.
مثلا اگر مجیب بودی و وضعت شکست، همچنان می توانی ببری، در اینجا باید مقام اجتماعی خود را بالا می بریم و می گوییم تشکر می کنیم که شما ما را از اشتباه به در آوردی و ...خود را حق طلب جلوه می دهیم. 
علاوه بر این نیمی از راه اسکات خصم است، نیم دیگر جلب نظر مخاطبین است.
ضریب پذیرش و هیبت ما در جدلناشی از ابزارهای کمک جدلی است، که برخی از این ابزارها در مغالطه و حتی خطابه هم بکار می آیند.
ابزارهای کمک جدلی (جنبه های مهارتی)
ابزارهای اصلی
قبل از ورود به فضای رسمی جدل (در زمان چینش استراتژی) باید به دنبال مواضع (مهمات) و مشهورات باشیم.
مناظره در مورد «مسحیت و نقش سنت آگوستین و بینش اوست» است، پس باید ...
مرور راهکارها و حیله هایی که می توان طرف را به زانو درآورد.
پرونده ها را می آوریم، نمودارهای لازم و ...
معمولا این ها را در پیچ بحث و عوض کردن وضع و ... استفاده می شود.
تا جایی که راه دارد، دیرتر دست خود را رو بکن و نقطه ضعف نهایی را رو کن. و در حین بحث سعی کن آنقدر اعتراف بگیری که دیگر نتواند جواب بدهد (حمله در زمان مناسب).
باید دو دوزه بازی کرد!
راه فرار ها کجاست؟ در تعلیمات مجیب خواهد آمد.
حتی باید بررسی کنیم که نتواند راه فراری نیز ایجاد کند.
روش های اعتراف گیری:
در زمان اعتراف گرفتن، نباید از اول سوالی بکنی که ملازمه ی آن با وضع نهایی خیلی روشن است.
مثلا بحث بر سر حقوق بشر است و می خواهیم برسیم که حقوق بشرِ آمریکایی را نقض کنیم، نباید اولا بپرسیم آیا شما قبول داری که خدا باید آزادی و حقوق ما را تعیین کند؟
زیرا فرصت اصل غافل گیری را از دست می دهیم...
در اول بحث مجیب از موضع بالا صحبت می کند و با تمام آمادگی و هوشیاری آماده جواب است و در نتیجه ما برگ برنده را همان اول رو کرده ایم و چاره ای نداریم جز تکرار آن نداریم و تکرار ما را در موضع ضعف قرار می دهد.
اعترافات را گرفته ایم و آماده ی تیر خلاصیم، در این حالت می آییم مقدمات جمله ناقض، را مستتر کرده، یعنی از ملازمات آن می پرسیم، عکس مستوی آن، عام تر آن، مفهوم خاص تر آن و... را دوباره اعتراف می گیریم، بعد از آن تبدیل به حالت اصلی آن می کنیم و وضع را نقض می کنیم.
قواعد استتار: 
سوال راجع به امر اعمّ می کنیم زیرا صدق کلی موجب پذیرش صدق جزئی است، مثلا از یک قانون بین المللی می پرسیم بعد از پذیرش قانون جزئی در کشور خود را مشابه آن جلوه می دهیم.
یا سوال از امر اخص: قبول داری در صدر اسلام اینجوری بود 
مفهومی را می یابیم که مصادیقش برابر با گزاره ناقض وضع باشد، مثلا شما با اصلاحات ارضی شاه موافق بودید؟ طرف می گوید: نه، می گوییم: کار شما هم دقیقا همان است فقط اسمش را گذاشته اید فلان!! امام هم با او مخالف بود! این روش استبدادی است...طرف باید بگوید: اصلاحات ارضی مشکل نداشت، بلکه چون شاه آن را انجام می داد، غلط بود وامام با آن مخالفت می کرد!
بجای آن که راجع به اصلش از آن بپرسیم، راجع به شاخ وبرگ آن می پرسیم، مثلا در نقض آنکه عصبانی به دنبال انتقام گیری است. در نقض آن می گوییم: شما تا حالا خودت عصبانی نشدی؟ شما تا حالا از دست پسرت عصبانی نشدی؟ مگر از پسرت می خواستی انتقام بگیری؟
با عکس زدن و ...