ت 37 - 55 (2)">آیات 37 - 55 (2)</a><a class="text" href="widget:text:336.txt:آیات 37 - 55 (3)">آیات 37 - 55 (3)</a><a class="text" href="widget:text:337.txt:آیات 37 - 55 (4)">آیات 37 - 55 (4)</a><a class="text" href="widget:text:338.txt:آیات 56 - 73 (1)">آیات 56 - 73 (1)</a><a class="text" href="widget:text:339.txt:آیات 56 - 73 (2)">آیات 56 - 73 (2)</a><a class="text" href="widget:text:340.txt:آیات 56 - 73 (3)">آیات 56 - 73 (3)</a><a class="text" href="widget:text:341.txt:آیات 56 - 73 (4)">آیات 56 - 73 (4)</a><a class="text" href="widget:text:342.txt:آیات 74 - 83 (1)">آیات 74 - 83 (1)</a><a class="text" href="widget:text:343.txt:آیات 74 - 83 (2)">آیات 74 - 83 (2)</a><a class="text" href="widget:text:344.txt:آیات 74 - 83 (3)">آیات 74 - 83 (3)</a><a class="text" href="widget:text:345.txt:آیات 74 - 83 (4)">آیات 74 - 83 (4)</a><a class="text" href="widget:text:346.txt:آیات 74 - 83 (5)">آیات 74 - 83 (5)</a><a class="text" href="widget:text:347.txt:آیات 74 - 83 (6)">آیات 74 - 83 (6)</a><a class="text" href="widget:text:348.txt:آیات 74 - 83 (7)">آیات 74 - 83 (7)</a><a class="text" href="widget:text:349.txt:آیات 84 - 90 (1)">آیات 84 - 90 (1)</a><a class="text" href="widget:text:350.txt:آیات 84 - 90 (2)">آیات 84 - 90 (2)</a><a class="text" href="widget:text:351.txt:آیات 91 - 105 (1)">آیات 91 - 105 (1)</a><a class="text" href="widget:text:352.txt:آیات 91 - 105 (2)">آیات 91 - 105 (2)</a><a class="text" href="widget:text:353.txt:آیات 91 - 105 (3)">آیات 91 - 105 (3)</a><a class="text" href="widget:text:354.txt:آیات 91 - 105 (4)">آیات 91 - 105 (4)</a><a class="text" href="widget:text:355.txt:آیات 106 - 113 (1)">آیات 106 - 113 (1)</a><a class="text" href="widget:text:356.txt:آیات 106 - 113 (2)">آیات 106 - 113 (2)</a><a class="text" href="widget:text:357.txt:آیات 114 - 121">آیات 114 - 121</a><a class="text" href="widget:text:358.txt:آیات 122 - 127">آیات 122 - 127</a><a class="text" href="widget:text:359.txt:آیات 128 - 135">آیات 128 - 135</a><a class="text" href="widget:text:360.txt:آیات 136 - 150">آیات 136 - 150</a><a class="text" href="widget:text:361.txt:آیات 151 - 157">آیات 151 - 157</a><a class="text" href="widget:text:362.txt:آیات 158 - 160">آیات 158 - 160</a><a class="text" href="widget:text:363.txt:آیات 161 - 165">آیات 161 - 165</a></body></html>بسم الله الرحمن الرحيم

الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِم يَعْدِلُونَ (1)
 هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن طِينٍ ثُمَّ قَضَى أَجَلاً وَأَجَلٌ مُّسمًّى عِندَهُ ثُمَّ أَنتُمْ تَمْتَرُونَ (2) 
وَهُوَ اللّهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَفِي الأَرْضِ يَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَجَهرَكُمْ وَيَعْلَمُ مَا تَكْسِبُونَ (3)

ترجمه آيات

سپاس خدائى را كه آسمانها و زمين را آفريده و تاريكيها و نور ايجاد نمود و عجب است كه با همه اينها كسانى كه كافر شدند براى پروردگار خود همتا مى گيرند(1)
او كسى است كه شما را از گل آفريد آنگاه اجلى مقرر فرمود و اجل معين پيش اوست ؛ و باز هم شما شك مى كنيد(2)
و او است خداوند در آسمانها و در زمين ، مى داند نهان و آشكار شما را و مى داند آنچه را كه شما (از نيك و بد) كسب مى كنيد(3)

بيان آيات

غرضى كه اين سوره در مقام ايفاى آن است همان توحيد خداى تعالى است ، البته توحيد به معناى اعم و اينكه اجمالا براى انسان پروردگارى است كه همان او پروردگار تمام عالميان است ،
از او است ابتداى هر چيز، و به سوى او است بازگشت و انتهاى هر چيز، پروردگارى كه به منظور بشارت بندگان و انذار آنان پيغمبرانى فرستاد و در نتيجه بندگان مربوبش به سوى دين حق او هدايت شدند.
اين است اجمال آنچيزى كه اين سوره در مقام اثبات آن است ، زيرا بيشتر آياتش به صورت استدلال عليه مشركين و مخالفين توحيد و نبوت و معاد است ، البته مشتمل بر اجمالى از وظايف شرعى و محرمات دينى نيز مى باشد.
بيان اينكه سوره انعام مكى و داراى سياق واحد مى باشد، ونقل اقوالى در مورد اينكه بعضى آيات اين سوره مدنى است
و اگر در سياق آيات آن ، دقت شود معلوم مى گردد كه سياق همه واحد و همه به هم متصل و مربوطند، و خلاصه در بين آنها چيزى كه دلالت كند بر اينكه آيات آن جدا جدا نازل شده به نظر نمى رسد، و اين خود دليل بر اين است كه اين سوره همين طور كه هست يك مرتبه نازل شده ، و نيز بدست مى آيد كه اين سوره در مكه نازل گرديده ، به دليل اينكه در همه و يا بيشتر آيات آن روى سخن با مشركين است .
مفسرين و راويان حديث هم بر اين معنا اتفاق دارند، مگر در شش آيه كه از بعضى از مفسرين نقل شده كه گفته اند در مدينه نازل شده ، و آن شش آيه عبارت است از آيه (و ما قدروا الله حق قدره ) - آيه 90 تا 93 - و آيه (قل تعالوا اتل ما حرم ربكم عليكم ) - آيه 150 تا 153 -.
بعضى هم گفته اند كه تمامى آن مكى است مگر دو آيه و آن دو عبارتند از آيه (قل تعالوا اتل ) و آيه بعدش .
بعضى ديگر گفته اند: سوره انعام تماميش در مكه نازل شده مگر دو آيه كه در مدينه و در باره مردى از يهود كه گفته بود: (ما انزل الله على بشر من شى ء...) نازل شده است .
عده اى ديگر گفته اند كه همه آن مكى است مگر يك آيه ، و آن آيه (و لو اننا نزلنا اليهم الملائكة ...) است كه در مدينه نازل شده .
ليكن از سياق خود آيات دليلى بر هيچيك از اين اقوال نيست ، زيرا گفتيم سياق آيات ، سياقى است واحد و همه آنها به هم متصل و مربوطند. و بزودى تا آنجا كه از توانمان برآيد اين معنا را بيان خواهيم نمود.
از ائمه اهل بيت (عليهم السلام ) و همچنين از ابى و عكرمه و قتاده روايت شده كه اين سوره تماميش در مكه نازل شده است .

الحمد لله الذى خلق السموات و الارض و جعل الظلمات و النور 

اين آيه با ثنا و ستايش پروردگار شروع شده ، و اين ثنا به منزله مقدمه است براى مطالبى كه بنا است در خلال سوره در پيرامون مساله توحيد ايراد گردد، و مقدميت آن از اين نظر است كه ثناى مزبور متضمن چكيده و اجمال غرضى است كه به تفصيل آن در سوره ، احتجاج خواهد شد، چنانكه تعجب و توبيخى كه در اين چند آيه از عمل كفار و برابر گرفتنشان غير خدايرا با خدا و تشكيكشان در وحدت او شده ، مقدمه است براى مطالبى كه از وعظ و انذار و تخويف آنان در سوره ايراد مى شود.
ثناى خداى تعالى در سه آيه اول سوره انعام متضمن اشاره به معارفى است كه مادهاساسى شريعت مى باشند
و در ثنايى كه در اين سه آيه هست ، اشاره اى نيز به معارف حقيقى ايكه دعوت دينى متكى بر آن است شده ، و آن معارف در حقيقت به منزله ماده شريعت است و به سه نظام تفكيك مى شود:
1 - نظام عمومى خلقت كه آيه اولى به آن اشاره مى كند.
2 - نظامى كه خصوص انسان از جهت (وجود) دارد و آيه دوم مشتمل بر آنست .
3 - نظام عمل انسان كه آيه سوم به آن اشاره مى كند.
پس آنچه كه از مجموع اين سه آيه به دست مى آيد عبارتست از ثناى بر پروردگار بدان جهت كه عالم كبيرى را ايجاد فرمود كه انسان در آن زندگى مى كند و عالم صغيرى را كه همان وجود خود انسان است و محدود است از جهت آغازش به گل و از طرف انجامش به اجل مكتوب ، ايجاد فرمود، و ثنا بر اينكه بر آشكار و نهان آدمى و تمامى اعمال او آگاهى دارد. و جمله (و هو الله فى السموات و فى الارض ) كه در آيه سوم است به منزله توضيحى است براى مضمون دو آيه قبل ، و مقدمه است براى بيان علم خداوند به نهان و آشكار و كرده هاى انسان ، و بنابراين ، اينكه فرمود:( خلق السموات و الارض و جعل الظلمات و النور) اشاره به نظامى است كه در عالم كبير حكم فرماست ، و تمامى اشياى عالم با همه كثرت و تفاوتش بر طبق آن اداره مى شود، زيرا عالم مشهو